از پنجره اتاق من در شرکت یک زمین بایر مشخص است که شبیه پارکینگ است. یک پارکینگ که کسی ازش استفاده نمی کند. یعنی حق استفاده ندارد .چون محصور است و در دارد و در همیشه قفل است. یعنی مالک دارد و گفته میشود یه شرکت چند در اونور تر است
ولی در خیابان روبروی شرکت جای پارک طلاست و همیشه دو طرف دوبله پارک کرده اند با اینکه می دانند احتمالا جریمه می شوند.
در پارکینگ چند تا ماشین صفر افتاده است.
در برف و سرما و باران و آفتاب.
چند تا پراید کنار هم . که معلوم است روزی نو نو بوده اند و بل استفاده مونده اند و الان فقط در حال پوسیدن هستند.
هر همکار جدیدی، اولش که به ما اضافه میشه، می گه اااا. این ماشینها حیفه. چرا برای استفاده ازشون کاری نمی کنند؟
بریم با شرکت صحبت کنیم و بخریم ازش
پیشنهاد بعدی اش اینه که حیف این پارکینگ که افتاده و ملت تو خیابون جا پارک ندارند.
کاش یه جوری می شد از ش استفاده کرد
تا یکی دوهفته در این مورد صحبت می کنه و کم کم براش عادی میشه
دیگه هر روز می بینه. ولی هیچی نمی گه.
به این می گن درد مزمن
من اگه پولدار بودم اونجا رو میدیدم پارکینگش میکردم. یاد ماشینای نو افتادم که عکسو فیلمش پخش شده بود میخواستن گرونتر شه بفروشنشون.
کلا تو مسائل کلان این نگاه خیلی بدتره، می بینن یه مشکل بزرگ هس اساسی درست یا حلش نمیکنن صرفا همه انتقاد میکنن و عادت میکنن...
بله متاسفانه
این موضوع و میشه تعمیم داد به موضوعات دیگه . این که آدم ها کم کم براشون یه سری چیزها عادی میشه و حتی در موردش صحبت هم نمی کنند چه برسه به اینکه براشون سوال باشه.
بله. تعمیمش رو گذاشتم به عهده شما
اینم دردیه.
ولی فعلا درد اینه که تمام سرویسهای وبلاگنویسی به راهن، جز بلاگفا!
انگار ما گناه کردیم...
انشالله اونم درست میشه