گریه و زاری در دوری نقطه عطف تمام شد.
عزاداری کردم و تمام شد.
نه خانی آمده و نه رفته
فاتحه مع الصلوات
می چسبیم به زندگی جدید و کون لق گذشته
من معمولا دیر می رسم
به بورس دیر رسیدم
به رمز ارز دیر رسیدم
به خرید خونه تو به جاهایی دیر رسیدم
به خیلی چیزها دیر رسیدم
پنج شنبه رفتم پیش دوستم برای وام گرفتن. گفت دیر رسیدی
گفتم اره. من همیشه دیر می رسم.
به خانمهای خوشگل خواننده وبلاگم هم احتمالا دیر برسم
امیدوارم هیچوقت، هیچ آدمی واستون از "کاش زودتر میومدی تو زندگیم" به "کاش هیچوقت نمیشناختمت" تبدیل نشه...
خلاصه کنم.
اگر هنوز ازدواج نکردهاید و حتی با مردی رابطهای جدی و عاطفی ندارید، قبل از هرکدام از اینها بپرسید درست کردن بادبادک یا فرفرهٔ کاغذی را بلد است یا نه.
نمیخوام قضیه را سانتیمانتال کنم اما مردی که درست کردن این دوتا را بلد باشد، یعنی کودکی قشنگی را پشت سر گذاشته و مردی که کودکی قشنگی را پشت سر گذاشته...
یکروزی خودتان متوجه تفاوت مردی که بلد است با دستهایش چیزی درست کند و کاغذی را لمس کند، با مردی که اینکارها را بلد نیست میشوید.
از ما گفتن بود
آدم سالم متعهد می شود و من در مدتی که با نقطه عطف بودم بهش متعهد بودم.
با هیچ کس وارد رابطه نشدم. ناز کسی رو نخریدم و به کسی توجه نکردم
لذا اینجوری نیست که مردها متعهد نشوند. ولی باید ادمش باشد
آدمی که آدم را متعهد کند