گاهی خدا با آدم حرف می زنه.
یا حداقل کاری می کنه که آدم فکر می کنه، داره باهاش حرف می زنه.
گاهی نشونه ها رو به آدم نشون می ده. و آدم باید توجه کنه.
و من نشونه ها رو می بینم
تمام کسانی که در محیطهای دینی رشد می کنند به مسئله جیب و اختیار برمی خورند.
به مسئله علم خدا بر می خورند
به مسئله دعا و تاثیرش و اینکه چقدر و کجاها موثر است ، برمی خورند.
منم ذهنم درگیر همه اینها است.
و دوست دارم سطح تصمیم گیری و عمل خدا رو بدونم.
از نظر من با توجه به اندازه دنیا، ما و مورچه ها فرقی نداریم. یعنی مورچه ها هم ممکنه در زندگی و دعواهاشون خدا رو صدا کنند و خدا قطعا ان را هم می شنود
دعا ها و نفرینهای ان ها را هممی شنود و اگر بخواهد عملی می کند. لذا باید با حیوانات مهربان بود.
ولی آیا اینکه یک میخ در اتوبان افتاده باشد و به چوخ موتور من برود یا له چرا ماشین شما یا به چرخ موتور اون یکی، اتفاقی است یا با حساب و کتاب است؟
واقعا دوست دارم بدونم دنیا چقدر حساب و کتاب داره و چقدرش اتفاقی است.
حتی الان آشنایی های ما از طریق این وبلاگ هم حساب و کتاب داره یا تصادفی است؟
من عموما پادکست و سخنرانی گوش می دادم و البته هنوزم گوش می دم. ورزش می کردم. گاهی فکر می کردم یا می نوشتم. گاهی آشپزی می کردم یا چیزهای کوچک چوبی درست می کردم
ولی الان که ارامشم بهم ریخته، دست و دلم به هیچ کاری نمی ره. آرامش بستر همه چیز است. البته منظورم از ارامش، آرامش فکری است. آسایش خیال است.
یه چیزی که اکثر اساتید خلاقیت می گن : کم کارکردن است. کم کارکردن و داشتن زمان و فکر آزاد موجب شکوفا شدن خلاقیت آدم می شود.
به نظرم یکی از دلایل موفقیت کشورهایی که آرامش فکری برای کارمندانشان و مهندسانشان ایجاد می کنند ، همین است.
در اینجا همه از صبح تا شب کار می کنند و باز در غصه فردا و شرایط حساس کنونی هستند. همه اش در استرس هستند و اینها بده.
پر اعصاب و روان آدم رو در می اره