امروز صبح با موتور امدم سرکار و یخ زدم
محل کارم دور شده و غرب تهران است و اینجا کمی برف هم می آمد و یخ زدم
البته از باران یخ نزدم. از این آب هایی که کنار خیابون جمع می شه و یهو از سر تا پا می ریزه و دوش می گیریم یخ زدم
البته یکی از دلایل یخ زدنم تلاشم برای خوش قولی بود. یه قولی به یکی داده بودم. تو بارون رفتم انجام دادم. بیشتر یخ زدم
دیگه آخرای کتاب ملت عشق هستم و بعدا در موردش خواهم نوشت
ولی شمس با یه دختر ۱۵ ساله ازدواج می کنه ولی سرد بوده و ترتیب دختر رو نمی داده.و دختر بیچاره چه حال بدی داشته.
کلی خندیدم به داستان و دلم برای دختر سوخت
اسطوره ای مثل شمس می بایست گرم می بود.
اسطوره سرد بدرد نمی خوره
امشب باید برای یک تغییر برمی گشتم اداره.
لذا الان اداره ام.
قبلش دخترم باهام خداحافظی کرد. یک بغل طولانی.
یک لحظه به دلم افتاد نکنه آخرین دیدار باشه و من تصادف کنم و برنگردم.
کسی نمی داند آخرین دیدار کدوم دیدار است.
گاهی فکر می کنم همه چیزهایی که می دانم را شما می دانید.
لذا می گویم از چی بنویسم؟
لذا یومیه و خاطرات می نویسم.
من به اکثر افرادی که باهاشون به نوعی در زندگی ام هستند یا بودند یه اسم مستعار منحصر بفرد می دم.
یه دختر خانمی هست که اسمش را سوگلی گذاشته بودم.
ارتباط چندانی نداریم یعنی او علاقه ندارد. بشدت افسرده و غمگین خود را نشان می دهد و واقعا می مانم برای یه چنین کسی چه باید کرد حتی گاهی می ترسم خودکشی کند.
حس می کنم خواننده گان وبلاگ یا نظر دهنده ها کم شده اند. چرا نمی دانم.
فعلا همین
به نظر من سبک زندگی آدم مهمتر از نحوه فوتش است.
لذا چیزیکه در زندگی امام حسین برای من مهم است، جمله مرگ با عزت بهتر از زندگی با ذلت است. البته نمی دانم زندگی من زندگی با ذلت است یا با عزت.
ولی می دانم همه آنهایی که در زندان ویا در حین مبارزه با حاکم نامشروع کشته شدند، شیعه و پیرو امام حسین بوده اند. چه بدانند و چه ندانند.
تمام تنهایی که اعتراف نکردند ، همکاری نکردند و مرگ با عزت را انتخاب کردند، شهید هستند. البته به شرطیکه دست خودشان به خون بی گناهان آلوده نباشد